କେତେବେଳେ

ଜନନୀ ପୁଣି ଭଗିନୀ
ଦୁହିତା ପୁଣି ଜାÿୟା
ନାରୀଠାରେ ଶକ୍ତି ହିଁ ବିଦ୍ୟମାନ
ସେଇ ନିରୀହ ମନ ଭିତରେ
ଥାଏ ନିଆଁର ଝୁଲ
ଟିକିଏ ଆଖି ଲୁହରେ
ଲଙ୍କା ଜଳିଗଲା ପରା
ଦ୍ରୌପଦୀ ପାଇଁ କୌରବ ବଂଶ
ଲୋପ ହୋଇଗଲା ।
କେତେ ଆଉ ଲୁହ ଦେବ
କେତେ ଆଉ ଅପମାନ ଦେବ
ସେଥିପାଇଁ ମା’ ଆସିଥିଲେ
ନାରୀ ରୂପେ ନାରାୟଣୀ ହୋଇ
ପୂଜା ପାଇ ଚେତାଇ ଦେଲେ
ମାତୃଜାତିକୁ ସମ୍ମାନଦିଅ
ନାରୀକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ
ତା’ ହୃଦୟରୁ ଆପେ
ମମତାର ବୈତରଣୀ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ।