ଅବ୍ୟକ୍ତ ସମ୍ପର୍କ

ଭାରି ମନେ ପଡ଼ ତୁମେ,
ଗୋଧୂଳିର ନିରବ ସଞ୍ଜରେ,
ଝିପ୍ଝିପ୍ ବର୍ଷାର ଭିଜା ପାଗରେ,
ବତୁରା ହୃଦୟର ଉଦାସ ବେଳାରେ।

କଳା କଟିମିଟି ଶୂନ୍ଶାନ୍ ରାତିରେ,
ପୁଣି ପାହାନ୍ତିର ସିନ୍ଦୂରା ଫାଟିବା କ୍ଷଣରେ,
ଓଁକାର ଧ୍ୱନିରେ
ଜାଗିଉଠୁଥିବା ସକାଳ ସହ,
ଅତୀତର ପୃଷ୍ଠା ଆପେଆପେ ଖୋଲିଯାଏ।

ମନର କାନ୍ଭାସ୍ରେ ଅଙ୍କା ଅସଂଖ୍ୟ ଚିତ୍ର,
ଜୀବନ ପୃଷ୍ଠାରେ ଅଗଣିତ ଚରିତ୍ର,
ଆଖିର ଆଇନାରେ ଭାସୁଥିବା ପ୍ରତିଛବି,
ଅନୁଭବ, ଅନୁଭୂତି ଓ ସ୍ମୃତିର ଦୀର୍ଘ କାହାଣୀ।

ତଥାପି ସବୁ ଛବି ମଧ୍ୟରେ,
ରହିଯାଏ ଗୋଟିଏ ନିଆରା ମୁହଁ।
ଅଙ୍କାବଙ୍କା ଜୀବନପଥର ସେହି ମୋଡ଼ରେ,
କେବେ ତୁମେ ଧରିଥିଲ ମୋ ହାତ—
ଆଜିଯାଏ ତାହାର ଉତ୍ତର ମିଳିନାହିଁ। ।

ଋତୁର ନା ବର୍ଷା ।ାା ୬୭
କେହି ଜଣେ ନିତି ଛୁଇଁଯାଏ ହୃଦୟକୁ,
ଅନୁଭବ ହୁଏ, ତଥାପି ଚିହ୍ନି ହୁଏନାହିଁ
ବୋଧହୁଏ ତୁମେ ହିଁ ଆସ,
ନିର୍ଜନ ବେଳାର ନୀରବତାରେ।

ତୁମେ ଗଭୀର ସାଗର,
ମୁଁ ଛଳଛଳ ନଈ।
ପ୍ରତିଦିନ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ
ତୁମ ସଙ୍ଗମରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପି ଦେବାକୁ।
ନଦୀ ସାଗରରେ ମିଶି
ନିଜର ସତ୍ତା ହରାଏ—
କିନ୍ତୁ ସେ ହରାଇବାରେ କେତେ ଆନନ୍ଦ
ଲୁଚିଥାଏ,
ତାହା କେବଳ ନଦୀ ହିଁ ଜାଣେ।

ତୁମେ ଦୂର ଆକାଶର ଚାନ୍ଦ,
ମୁଁ ପଙ୍କିଳ ପୋଖରୀର କଇଁ
ତଥାପି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାରେ ଭିଜିବାର
ଅଦମ୍ୟ ତୃଷ୍ଣା ମୋର।
ରାତି ପାହେ, ସ୍ୱପ୍ନ ସରେନି,
ଅପେକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ।
ଚାନ୍ଦ ସାରାରାତି ସାଗର ବୁକୁରେ ହଜିଯାଏ,
କୁମୁଦିନୀର ହସର ରହସ୍ୟ
ସେ ନିଜେ ହିଁ ଜାଣେ।

ତୁମେ ଭାସମାନ ବାଦଲ,
କେବେ ବରଷିବ—ତାହା ତୁମ ଇଚ୍ଛା।

ଋତୁର ନା ବର୍ଷା ।ାା ୬୮
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁ,
ତୁମ ଆଗମନରେ ରଙ୍ଗର ଉତ୍ସବ ସଜାଏ।
ସାଧବ ବୋହୂପରି
ସିନ୍ଦୂରରେ ସଜେଇ
ତୁମକୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ ମନ ଚାହେଁ।
କିନ୍ତୁ ସମ୍ପର୍କର ନାଁ ମାତ୍ର,
ବୁଝି ନଥିଲେ,
ସେ ସମ୍ପର୍କର କୌଣସି ଅର୍ଥ ରହେନାହିଁ।

ସୂର୍ଯ୍ୟମୁଖୀ ଫୁଲ ପରି
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପଛେପଛେ ଘୂରିବାରେ
ଶେଷରେ ସମୟ ହିଁ ସରିଯାଏ।
ଫୁଲ ଝଡ଼ିଯାଏ,
ସୂର୍ଯ୍ୟ କିନ୍ତୁ ସେହିପରି ଆକାଶରେ ରହିଯାଏ।
ବିଚରା ଫୁଲ!
ଝାଉଁଳିଯାଇ ମଧ୍ୟ ପ୍ରେମ ଖୋଜି ଫେରେ।
ହାୟ!
ହୃଦୟହୀନ ପ୍ରେମର ମୂଲ୍ୟ
ସେ କେବେ ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ।

ଋତୁର ନା ବର୍ଷା ।ାା ୬୯