“ଦେଖାହେଲେ କୁହନ୍ତି”

କୋଟି ଦଣ୍ଡବତ ଘେନ ଠାକୁର ।
ଅନେକ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଭାଷା ଛାତି ତଳେ
କେମିତି କହିବି ମୁହିଁ
୯
ହୃଦୟ ର କଥା ହୃଦୟ ଜାଣିଛି
ନିତି ଜଳୁଛି ମୋ ଜୁଇ ।

କାଳେ କିଏ ଶୁଣିଦେବ ଡେଙ୍ଗୁରା
ପିଟିବ ମଝି ଦାଣ୍ଡରେ
ମାନ ମହତ ସବୁ ସରିଯିବ ଲୋକ
ହସା ହେବି ସଂସାରେ ।

ଲୁହ ପୋଛି ବାକୁ କିଏ ତ ନାହିଁ
ଲୁହ ଦେବାକୁ ସଭିଏଁ
ମନର କଥା ମନରେ ମରୁ
ମିଛି ହସ ହସୁଛି ସଂସାରେ ।

ତୁମେ କି ଆସିବ ଥରେ ପ୍ରଭୁ ସତେ
ମୋ ପାଖକୁ ଦିନେ
ଶ୍ରମଣା ର ଅପେକ୍ଷା ସରିବ ସତେ
ଦେଖା ହେଲା ପରେ।

୧୮
ସିଏ ମୋ ଜଗନ୍ନାଥ
ପାଷାଣି ଅହଲ୍ୟା ପଥର ହୋଇଛି
ଚାହିଁଛି ତୁମରି ସ୍ପର୍ଶ
ସତେ କି ହେ ନାଥ ଆସିବ ତୁମେ
କରିବ ଦୁଃଖ ର ନାଶ।

କେତେ କଥା ଅଛି ପ୍ରଭୁ ତୁମପାଇଁ
ଦେଖା ହେଲେ କୁହନ୍ତି
ସଂସାରକୁ ଆସି କି କଷ୍ଟ ପାଇଲି
୧୦
ଗୋଟି ଗୋଟି ମନେ ଅଛି ।

ସରଳ ମନ ମୋ ପିଇଗଲା ବିଷ
ପିଆଲାକୁ ଅମୃତ ଭାବି
ତୁମେ ଦେବା ଜୀବନ ହି ହନ୍ତସନ୍ତ
ଦେଖା ହେଲେ କୁହନ୍ତି ।

ତୁମେ ଦେବା ସୁନ୍ଦର ହୃଦୟ ଏଠି
ଭାଙ୍ଗି ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ହେଲା
ପ୍ରତି ଟୁକୁଡ଼ାରେ ଛଳନାର ବିଷ
ମନରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲା ।

ଇର୍ଷା ପରଶ୍ରୀକାତରତା ଭରିଗଲା
ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଭାବନା ନାହିଁ
ଦେଖା ହେଲେ କୁହନ୍ତି ପ୍ରଭୁ ହେ ଆଉ
ମଣିଷ କରିବ ନାହିଁ ।

୧୯
ସିଏ ମୋ ଜଗନ୍ନାଥ

ନାରୀ କୁ କଲ ସୌନ୍ଦଯ୍ୟମୟୀ ସ୍ନେହି

ମମତାର ନିଝରିଣୀ

ସବୁ ଥାଇ ବି କାହିଁକି ତା’ର ଭାଗ୍ୟରେ

ଶାନ୍ତି ଲେଖିଲନି ପୁଣି ।

ମାଟି କଣ୍ଢେଇକୁ ପରି ସୁନ୍ଦର କଲ

ରଙ୍ଗ ବୋଳି ଦେଇ ତାକୁ

ଦେଖା ହେଲେ କୁହନ୍ତି ଦେଖ ଭାଙ୍ଗୁଛି
୧୦
କେମିତି କଣ୍ଢେଇ କୁ ।

୨୦
ସିଏ ମୋ ଜଗନ୍ନାଥ