“ଦିନବନ୍ଧୁ ଦୈତାରୀ ଦୁଃଖ ହାରୁଛି ସବୁରି”

ଯେତେ ଦୁଃଖ ଆସୁ ଲୋ ସଜନୀ
ତାରିବାକୁ ଜଣେ ଅଛି
୧୨
ନାମ ତା’ର କାଳିଆ କଳା ଜହ୍ନ ସିଏ
ବଡ଼ଦେଉଳରେ ଉଇଁ ଅଛି।

ମଣିଷ ସିନା ମଣିଷ ର ଚେର କାଟେ
ଦୁଃଖ ହାରେ ଦୀନବନ୍ଧୁ ଦୈତାରୀ
ସ୍ମରଣ କଲେ ହୃଦୟ ଭିତରେ ପାଶେ
ଆସେ ସେ ହରି ।

ବଡ଼ ସାନ ଧନି ଗରିବ ଜ୍ଞାନି ଅଜ୍ଞାନି
ତା’ର ପାଶେ ନାହିଁ
ସବୁକୁ ନିଜର ଖାଲି ଭକତି ଲୋଡ଼ା
ଟିକେ ତା’ର ପାଇଁ ।

ଅଦୃଶ୍ୟ ହାତ ଲମ୍ବିଅଛି ଭକତ ଲୁହ
ପୋଛି ଦେବା ପାଇଁ
ଭକତ ବାନ୍ଧବ ଦୀନ ବାନ୍ଧବ
ଜଗତ କର୍ତ୍ତା ସେ ପରା ଜଗତ ସାଇଁ ।

୨୪
ସିଏ ମୋ ଜଗନ୍ନାଥ
ଗାଳି ସହିବ ଗରବ ସହିବ ନାହିଁ ସେ
ଗରବ ଗଞ୍ଜନ ଅଟଇ
ଭାବକୁ ନିକଟ ଅଭାବକୁ ଦୂର ଏକଥା
ସତ୍ୟ ଅଟଇ ।

ଚାହିଁଛି ଚକାନୟନେ ସାରା ଜଗତକୁ
ଅପଲକ ନୟନରେ
ଦୁଃଖି ଡାକି ଦେଲେ ଓ କହେ ରହି
୧୩
ବଡ଼ ଦେଉଳରେ।

ଭକତ ପାଇଁ ଲୀଳା ଖେଳା ଭକତ
ବାନ୍ଧବ ସେଇ
ପାତର ଅନ୍ତର କରେ ନାହିଁ କେବେ
ସେ ପରା ଜଗତ ସାଇଁ ।

ମନ ଦେଇ ଦେଲେ ଥରେ ଆଉ କିଏ
ଜୀବନରେ ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ
ମାୟାରେ ବନ୍ଧା ଏ ଜୀବନ ସେ ପରା
ଟାଣେ ଡୋରି ରହିରହି ।

ଭାବ ବନ୍ଧନ ତା ସାଥେ ରହିଲେ ଆଉ
କା ସାଥେ ଲୋଡ଼ା ନାହିଁ
ସବୁ ପର ଏଠି ସେ ପରା ନିଜର ଏକା
ତା ପରି କେହି ନାହିଁ।

୨୫
ସିଏ ମୋ ଜଗନ୍ନାଥ

ଯିଏ ଡାକେ ଯେମିତି ସେମିତି ଫଳ ତ

ଥୁଆ ତା ପାଇଁ

ଦୀନବନ୍ଧୁ ବୋଲି ଜଗତ ଜାଣିଛି ନିଦ

ନାହିଁ ସେଥିପାଇଁ ।

ଅନନ୍ତ ଶୟନରରୁ ଉଠି ଆସେ ପରା

ଭକତ ଡାକ ଶୁଣି ଦେଇ

ଦୁଃଖ ସାଗରକୁ ତାରି ଦିଏ ବୋଲି ନାମ
୧୩
ପରା ଦୀନବନ୍ଧୁ ଦୈତାରୀ ।

୨୬
ସିଏ ମୋ ଜଗନ୍ନାଥ